9 ОКТОМВРИ: На денешен ден:

1934 година Владо Черноземски (Величко Керин) ги застрелува во Марсеј југословенскиот крал Александар I и францускиот министер за надворешни работи Луи Барту. Југословенскиот монарх е во официјална посета на Марсеј. Пристигнува на бордот на бродот ̎“Дубровник“,̎ придружуван од министерот за надворешни работи, Богољуб Јевтиќ. Пречекан е од францускиот министер за надворешни работи Луис Барту. За време на движењето на официјалната поворка по улиците на Марсеј, Владо Черноземски отвора оган со автоматски пиштол. Кралот и министерот Барту се убиени на лице место, а Јевтиќ е тешко ранет. Черноземски е сосечен тешко со сабји од полицијата, умира 20 часа по атентатот. Погребан е на непознато место, а на погребот присуствувале само двајца детективи и гробари. Соучесниците на Черноземски, хрватите Звонимир Поспишпил, Мијо Краљ и Милан Таиќ, се фатени од француската полиција, судени се во Екс-ан-Прованс и осудени на доживотен затвор.

Како мотив за атентат врз југословенскиот крал Александар I е посочена водената од него националистичка политика. Ова е втор атентат врз југословенски крал. Во 1929 година, усташите направиле неуспешен обид за атентат врз него, предизвикувајќи бран од репресии врз нив. Многу активисти на хрватското движење, предводени од Анте Павелиќ, се принудени да емигрираат. Истата година во Софија, Иван Михајлов и Анте Павелиќ потпишуваат договор за соработка и координација на активностите на двете анти-југословенски организации. Хрватските и македонските терористи имаат заеднички кампови за обука во Италија и Унгарија чии влади се непријателски расположени кон Југославија. Влошувањето на ситуацијата во Југославија по воведувањето на диктатурата на кралот Александар уште повеќе ги зближува Бугарите и Хрватите. Заеднички акции на ВМРО и ̎Усташа̎ се извршуваат не само во Вардарска Македонија и во Хрватска, туку и на целата територија на Југославија, но подоцна по забраната на ВМРО во Бугарија и низ цела Европа. Кулминација на заедничките терористички активности на двете организации е атентатот врз кралот Александар.

7 СЕПТЕМВРИ: На денешен ден:

1913 година избувнува Охридско-дебарското востание на бугарското и албанското население против српската власт во Македонија.

Охридско-дебарското востание е заедничка акција на бугарското и албанското население против српскиот режим во Вардарска Македонија, воспоставен по Меѓу-сојузничката војна од 1913 година. Избувнува во септември и ги опфаќа Дебарско, Струшко и Охридско. Обединетите бугарски и албански чети го ослободуваат Дебар. На чело на востаниците застанува Петар Чаулев, потпомогнат од други дејци на Внатрешната македонска револуционерна организација. Востаниците успеваат да ги прогонат српските војски и администрацијата од Струга. Го ослободуваат и Охрид. Востанието внесува одредено беспокојство за Белград, и за да не се разрастне уште повеќе, против него се испратени значителни армиски сили и српски четници. Во помош на Србија се вклучува и Грција. Востаниците отстапуваат пред многубројниот бројчан однос и подобро вооружен противник на востаниците.

30 АВГУСТ: На дeнешен ден :

Во 1925 година, е застрелан од српски жандарми Кирил Глигоров (Григоров) Келешов, бугарски револуционер, деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.

Роден е во 1903 година во Штип, тогаш во Отоманската империја. Произлегува од сиромашно семејство и рано се вклучува во ВМРО.

По наредба на Иван Михајлов, Кирил Глигоров го убива Стојан Мишев на 30 декември 1924 година пред прагот на неговата куќа во Штип. На пат кон Бугарија е предаден во кочанскиот село Костин Дол. По кратка престрелка, тој е уапсен и затворен во штипскиот затвор. Тој е застрелан од српски жандарми на 30 август 1925 година.

25 АВГУСТ: На денешен ден:

Убиен е Иван Јанев Брлев или Брлов, познат како Брло, бугарски револуционер, деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.

Роден е во штипското село Горни Балван, тогаш во Отоманската империја, денес во Република Северна Македонија. Влегува во ВMORO и од 1907 година е војвода во Штипско. Води многубројни битки со чети на српската пропаганда. При акцијата за разоружување на младотурците на 2 август 1910 година, властите ја опожаруваат неговата куќа во Горни Балван.

На почетокот на Балканската војна, Брлев е војвода на Штипската чета на Македоно-одринското ополчение, а подоцна служел во Тринаесеттата кукушка чета.

По окупацијата на Вардарска и Егејска Македонија од страна на Србија и Грција, Иван Брлев се вклучува со неговата чета во отпорот на ВМОРО. На 31 јануари 1915 година, во Мечкуевци, Штипско, неговата чета војува против српските единици, на 2 февруари во Житанци со потери, кои даваат над 30 лица убиени и ранети. Во март е опкружена сод жандармерија во кочанското село Чаништа, при што четниците го пробиваат обрачот со бомбашки напад, предводен од Брлев, со јатаган во раката. Неколку српски војници се убиени, а двата коњи на водечките офицери се заробени и покажани во Струмица како трофеи. Подоцна, четата води повеќе битки со српските единици.

При вмешувањето на Бугарија во Првата светска војна, четата на Брло станъва партизански вод кон партизанскиот одред на Единаесеттата пешадиска македонска дивизија. На 11 октомври 1915 година, четата на стариот подофицер Брлев од 30 души и четата на Ефрем Миладинов, заедно со местната милиција, водат голема битка со две српски роти кои настапуваат кон Штип, запирајќи ги кај селото Драгоево и принудувајќи ги да се повлечат кон Криволак. Подоцна, водот на Брлов повеќепати е испратен за да помогне во офанзивата на одделни бугарски единици.

По војната, Брлев учествува во обновувањето на ВМРО од Тодор Александров. Владата и опозициски на ВМРО дејци од кругот на Ѓорче Петров се обидуваат да го настројат против Александров, но тие остануваат неуспешни. Брло станува војвода на чета која дејствува во Вардарска Македонија. Четник на Брло е идниот терорист на Организацијата Владо Черноземски. Во 1921 година, штипската чета на Брло, заедно со Кочанската на Панчо Михајлов, водат битка со српски војски во близина на селото Спанчево, во кое Србите губат осум лица.

Четата на Брло го извршува убиството на министерот од земјоделците Александар Димитров во октомври 1921 година.

Во декември 1922 година, заедно со Панчо Михајлов и Мите Опилски, тој ја спроведува т.н. Ќустендилската акција на ВМРО.

На 16 јануари 1923 година, четата на Иван Брло го напаѓа српското село со колонисти во Штипско Кадрифаково и извршува масакр во кој загинуваат 23 колонисти, селото е запалено и сите српски колонисти си заминуваат. Следи одмазничка акција на српските власти, во која се стрелани 29 селани од селото Гарван.

Иван Брло е казнет од Централниот комитет на ИМРО со смрт за самоволие и лош морал, по четничките наредби на Иван Михајлов од 1925 година.