31 АВГУСТ: На денешен ден:

1924 година е убиен Тодор Александров (1881 – 1924), создавач и раководител на Внатрешната македонска револуционерна организација (ВМРО). Тодор Александров е роден на 4 март 1881 година во Штип, Вардарска Македонија. Од 1903 година е член на штипскиото околискиско раководство на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација (ВМОРО). Три години подоцна, тој е назначен за окружен војвода на Скопскиот револуционерен округ. Во почетокот на 1911 година тој е избран за член на Централниот комитет на ВМРО по писмен договор помеѓу лидерите на организацијата. Ги организира и раководи атентатите во Штип (ноември 1911 година) и во Кочани (август 1912 година), кои го забрзуваат избувнувањето на Балканската војна. За време на Првата светска војна тој служи во штабот на Бугарската Армијата. По војната, заедно со генералот Александар Протогеров и Петар Чаулев, го возобновуваат ВМРО. Се пројавува како тврд и енергичен раководител на организацијата, создава стројна и дисциплинирана организација, верна на идеите за ослободување на Македонија. Напорите на Владата на Александар Стамболиски да ја изведе Бугарија од меѓународната изолација и да ја заштити од непријателствата на нејзините соседи,  откажувајќи се од заштита на правата на бугарското население кое останало во пределите на создаденото во 1918 година Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, е прифатено го како предавство од ВМРО и води кон политички и вооружен судир меѓу владата и организацијата на Александров. Во 1923 година ВМРО на Тодор Александров го поддржува Деветојунскиот преврат и соборувањето на владата на БЗНС.Се обидува  да ја искористи помошта на комунистичките сили на Балканот и на Коминтерната, како резултат на што се стига до потпишување на Мајски манифест од 1924 година, но наскоро потоа се откажува од Виенскиот договор. Макар што Тодор Александров објавува дека тој лично не го потпишал овој документ, неговото објавување доведува до голем удар за ВМРО и губење на својот углед во самата Бугарија. Лидерот на ВМРО, подложен на притисок од тогашната бугарска влада на Александар Цанков, јавно одбива секаков контакт со комунистичките сили. Сепак, ВМРО попаѓа во изолација откако го печели непријателство не само на поранешните непријатели на бугарштината во Македонија и на комунистичкото движење, туку и на владата во Софија. Во оваа ситуација на 31 август 1924 година околу селото Сугарево на Пирин, Тодор Александров е убиен.

27 јули: На денешен ден:

Во 1906 година, чета од 160 грчки андарти, предводена од капетан Гоудас, го напаѓаат и опожаруваат Смилево.

За Смилево во 90-тите години од 19 век, Васил К’нчов забележал дека неговите жители се ѕидари и пекари. Според статистиката на К’нчов ( „Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Смилево има 2 200 лица жители Бугари христијани.

На почетокот на 20 век, целото село е под превласт на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на Егзархијата Димитар Мишев ( „La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Смилево има 2 500 Бугари екзархисти и функционира основно и средно бугарско училиште.

По 1893 година жителите на Смилево се вклучуваат активно во борбата на ВМОРО и селото се претвора во еден од главните упоришта на организацијата. Помеѓу 17 и 24 април 1903 година во Смилево се одржува Смилевскиот конгрес на Битолскиот-револуционерен округ на ВМОРО. Основанието за избор на Смилево за местото на конгресот Христо Силјанов го определува на следниот начин:

„Сместено во гостоприемната Бигла и снабдено со цврсти камени згради, ги имаше сите предности, од аспект на безбедноста и удобноста. Но, нешто посигурно од стратешките позиции на селото беа нејзините жители. Без претерување, смилевци спаѓаат во најубавиот физички тип и ги симболизираат оние расни доблести на македонската бугарштина, без кои би бил незамислив Илинденскиот подвиг „.

За време на Илинденското востание над Смилево, се наоѓа Главниот штабна востаниците во Битолскиот округ. Од 22 јули до 14 август 1903 година, селото е слободно. На 14 август турските војници влегуваат во Смилево и три дена го ограбуваат, го опожаруваат, убивајќи 42 лица, силувајќи повеќе од 40 жени.

Смилево е родното село на револуционерот Дамјан Груев.

26 Август: На денешен ден:

1896 година роден е Иван (Ванче, Ванчо) Михајлов – учесник во национално револуционерното движење на македонските Бугари, еден од раководните дејци на Внатрешната македонска револуционерна организација. Прво учел во Софија и во Солун, а потоа завршува гимназија во Скопје. Дури и како ученик тој е вклучен во борбата на своите сонародници за ослободување од турска, а потоа и од српска и од грчка власт. По крајот на Првата светска војна (1914-1918 година) студира право на Софискиот универзитет „Св. Климент Охридски“ и учествува во формирањето на студентското друштво „Вардар“. Тој е исто така активно вклучен во животот на обновената ВМРО. Тој е близок придружник и доверливо лице на Тодор Александров. По убиството на Тодор Александров (август 1924 година) е вклучен во составот на ЦК и наскоро се наметнува како фактички раководител на организацијата. По неговите наредби, неколку активисти на ВМРО беа ликвидирани, меѓу кои и П. Михајлов, генерал. Aлександар Протогеров и други. По расцепот на организацијата во текот на летото на 1928 година го предводи течението, поддржано од тогашниот премиер Андреј Љапчев и министерот ген. Ив. Влков, во неговата надворешна политика ориентирана кон приближување со фашистичка Италија. Забраната на ВМРО од режимот на Звенарите (1934 година) го принудува да премине во илегала, а не многу потоа и да емигрира заедно со сопругата. Првично, се населил во Турција, а потоа живеел во некои европски земји. Годините на Втората светска војна (1939-1945 година) го поминува во опкружувањето на хрватскиот поглавник Анте Павелиќ. Во почетокот на септември 1944 година е префрлен со германски авион во Скопје со цел да формира влада, поддржана од хитлеристите, но не се согласува. По Втората светска војна се населил трајно во Италија,од  каде ги насочува активностите на македонските патриотски организации во САД и Канада. Како учесник во национално револуционерното движење и како раководен деец на ВМРО Михајлов до крајот на својот живот се придржува кон сфаќањето за бугарската етничка припадност на словенското население во Македонија. Откако застанува на чело на ВМРО, го крева слоганот за независна Македонија не веќе како тактика, туку како стратегија на предводената од него организација. Починал на 5 септември 1990 година во Италија.

25 Август: На денешен ден:

1925 година казнет е со убиство Иван Јанев Брлев или Брлов познат како Брло, Стесел и Сосел, бугарски револуционер, деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.

Роден е во штипското село Горни Балван, тогаш во Османлиската империја, денес во Република Македонија. Влегол во ВМРО, а од 1907 година е војвода во Штипскиот регион. Тој води бројни битки со српската пропаганда. При обезоружителната акција на младотурците на 2 август 1910 година властите ја опожаруваат неговата куќа во Горни Балван.

При избувнувањето на Балканската војна Брлев е војвода на штипска чета на Македонско-одринското ополчение, а подоцна служи во Тринаесеттата Кукушка дружина

По окупацијата на Вардарска и Егејска Македонија од Србија и Грција Иван Брлов се вклучува со сопствената чета во отпорот на ВМОРО. На 31 јануари 1915 година кај Мечкуевци, Штипско, неговата четата се бори со српски единици на 2 февруари кај Жидјанци со потери кои даваат повеќе од 30 лица убиени и ранети. Во март е опколен од жандармерија во Кочанско село Чаништа при што четниците растргнуваат штурмот со бомбашки напад, предводен од Брлев со јатаган во рака. Неколку српски војници се убиени, а двата коња на српските офицери се заробени и прикажани во Струмица како трофеј. Подоцна, четата води повеќе битки со српски единици.

При влегувањето на Бугарија во Првата светска војна четата на Брло станува партизански вод кон партизанскииот одред на Единаесеттата пешадиска македонска дивизија. На 11 октомври 1915 година четата на високиот подофицер Брлов од 30 лица и четата на Ефрем Миладинов заедно со локална милиција водат голема борба со настапувачките против Штип две српски роти, ги апираат кај село Драгоево и ги ги принудуваат да отстапат кон Криволак. Подоцна водот на Брло многукратно е испраќан да помага на офанзивните дејствија  на одделни бугарски единици.

.По војната, Брлев учествува во возобновувањето на ВМРО од Тодор Александров. Владата и опозициони македонски дејжи на ВМРО од кругот на Ѓорче Петров прават обиди да го настројат против Александров, но тие остануваат безуспешни. Брло станува лидер на одред кој дејствува во Вардарска Македонија. Четник на Брло е идниот терорист на организацијата Владо Черноземски. Во 1921 година Штипската чета на Брло заедно со Кочанската на Панчо Михајлов води борба со српските војници во близина на селото Спанчево, во кое Србите губат осум лица.

Четата на Брло извршува убиство на министерот за земјоделство на Бугарија Александар Димитров во октомври 1921 година.

Во декември 1922 година, заедно со Панчо Михајлов и Мите Опилски, ја води таканаречената Ќустендилска акција на ВМРО.

На 16 јануари 1923 година четата на Иван Берли го напаѓа српското колонистичка населба во Штип Кадрифаково и извршил масакр во кој загинале 23 колонисти, селото е запалено и сите српски доселеници го напуштиле. Следуваат казнени дејства од страна на српските власти, при што што биле убиени 29 селани од селото Гарван, но од 59-те колонистички семејства се вратија само 19.

Иван Брло е казнет од Централниот комитет на ВМРО со смрт за лошо поведение и  неморал, по четнички наредби на Иван Михајлов од 1925 година.