27 СЕПТЕМВРИ: На денешен ден:

На 27 Септември 1974 година во Софија умира видниот бугарски политичар и новинар, револуционер, деец на ВМОРО- Георги Кулишев.

Роден е 1885 година во Дојран. 1904 година завршува со деветнаесеттиот випуск Солунска бугарска машка гимназија. За една година од 1904 до 1905 година е учител во родниот град, а подоцна во Штип и Солун. Се придружува на ВМОРО. Делегат е на конгресот на Солунскиот револуционерен округ во 1905 година, на кој е избран за член на Солунскиот окружен револуционерен комитет. Во 1906 година, е уапсен во Солун и затворен во Еди куле.

По Хуриетот од 1908 година учествува во формирањето на Сојузот на бугарските конституциони клубови и станува член на градското биро на партијата во Солун. За време на Првата балканска војна е во Солун и пишува во весникот „Бугарин“.

По Балканските војни во 1914 година Кулишев завршува право на Софискиот универзитет „Свети Климент Охридски“. Тој пишува во весникот „Родина“. Работи во Министерството за надворешни работи во дирекцијата за печат.

По Првата светска војна, Кулишев е истакната фигура на македонската емиграција во Бугарија. Претставник е на Дојранското братство од Второто заседание на основачкиот собир на Сојузот на македонските емигрантски организации, одржан во Софија од 22 до 25 ноември 1918 година.

Од 1921 до 1922 година бил секретар на бугарската легација во Цариград.

За време на меѓувоениот период, бил активен учесник во работата на Внатрешната македонска револуционерна организација. На 7 јуни 1920 година Кулишев поднел барање за членство во масонската ложа „Светлина“.

Избран е на изборите на 29 мај 1927 година за пратеник во 22 Народно собрание (1927 – 1931) од општограѓанската листа на Демократската партија од Горноџумајската изборна околија. На 1 јули 1927 година Кулишев при расправата ја мотивира новата парламентарна група со следната изјава:

„Ние не сме посебна партија, а сме само посебна парламентарна група. Ние, пратениците од Петричкиот округ, дојдовме тука со љубов кон Бугарија, со искрена и длабока приврзаност кон бугарскиот народ и неговата слободна држава – да соработуваме не на одделна партија против друга партија …“

Свидетелство на Кулишев

23 СЕПТЕМВРИ: На денешен ден:

1912 година, создадено е Македоно-одринското ополчение, специјална бугарска воена единица, која дејствувала за време на Балканската (1912 – 1913) и Меѓусојузничката војна (1913). Таа била создадена во пресрет на Балканската војна. Составена е претежно од доброволци од териториите на Македонија и ОдринскаТракија (14 670 лица), кои поради фактот дека скоро избегале од пределите на Отоманската империја, не се регрутирани во редовната армија. Во ополчението се вклучуваат и Бугари од Северна Добруџа и Поморавјето, над 500 доброволци од други земји (Руси, Чеси, Романци и други), вклучувајќи и една цела ерменска чета составена од 274 лица. По завршувањето на војните за национално обединување ветераните од МОО го формираат Сојузот на Македоно-одринските ополченски друштва, кој развива културно-просветна дејност.

На снимката: Офицерите и воените чиновници на Македонско-одринското ополчение во 1912-1913 година

18 СЕПТЕМВРИ: На денешен ден:

1906 година умира митрополит Натанаил Охридски и Пловдивски (1820 – 1906). Нешо Стојанов Бојкикев – митрополит Натанаил Охридски и Пловдивски е бугарски висок свештеник, книжовник, учесник во националноосвободителното движење, почесен член на БКД. Роден е на 26 октомври 1820 година во селото Кучевшта, Скопско. Учи во Скопје, Самоков и Прилеп. Тој го прима монаштвото во Зографскиот манастир (1837). Учи на духовната академија во Киев (1851). Учителствува во Зографскиот манастир, а потоа е управител на имотите на Добровецкиот манастир во Молдавија (1869). Тој е првиот егзархиски митрополит во Охрид (1872-1877); обвинет од турските власти како бунтовник и принуден да ја напушти епархијата. Управител е на Ловешката епархија од 1879 година до 1891 година, митрополит е во Пловдив од 1891 година до 1906 година. Поддржува врска со Георги Сава Раковски и Васил Левски. Натанаил Охридски и Пловдивски е еден од организаторите на Кресненско-Разлошкото востание (1878 – 1879). Тој е автор на религиозни дела.

14 СЕПТЕМВРИ: На денешен ден:

1869 година, во име на скопската епархија се поднесува молба до Муфтијата во Скопје, до валијата во Призрен и големиот везир во Цариград, во која се наведува дека епархијата се откажува од Патријаршијата и ја признава бугарската црква во Константинопол.

По смртта на митрополит Јоаким скопјани продолжуваат да настојуваат за митрополит Бугарин и Цариградската патријаршија го назначува Паисиј, погрчен Бугарин. И покрај отстапките што новиот владика ги прави на бугарското дело, општината не го прифаќа и на големо граѓанско собрание на 14 септември 1869 година скопската општина се откажува од Патријаршијата. На црковната служба во катедралата „Света Богородица“ на Воведение Богородично, 21 ноември 1869 година, отслужена од градското свештенство, е споменато не името на митрополит Паисиј, а тоа на Иларион Макариополски. Тогаш е формирана новата скопска бугарска општина со претседател архимандрит Харалампиј.