8 август: На денешен ден:

1877 година роден е Илија Петров Балтов, бугарски воен, потполковник, и револуционер, деец на Врховниот македонско-одрински комитет.

Балтов е роден во 1877 година според некои сведоштва во селото Буково, Битолско, а според други – во самиот град Битола, тогаш во Отоманската империја. Во 1900 година завршува Военото училиште во Софија. Се приклучува кон ВМОК. Учествува во Горноџумајското востание. Во почетокот на 1903 година ја напушта службата, за да се оддаде целосно на револуционерна дејност. Влегува во Охридска-Кичевска чета на ВМОК на чело со Александар Протогеров и учествува во борбите кај селата Селиште и Габрово на 14 и 15 април. За време на Илинденското востание е војвода на чета во одредот на Стефан Николов и учествува во борбата при Добро поле во Рила на 8 октомври 1903 година

Во април 1904 година при обид да ја помине грчко-турската граница на пат за Битолско е фатен од страна на отоманските власти, но е ослободен од битолскиот затвор поради амнестијата од 12 април 1904 година.

Зема учество во Балканската војна. Во Првата светска војна е командант на дружина од Прв полк на единаесетара пешадиска македонска дивизија.

Балтов умира во Софија во 1934 година.

16 ЈУЛИ: На денешен ден:

1868 година роден е Черно Пеев, наречен Христо Чернопеев и Црниот, капетан од бугарската армија и деец на национално-ослободителното движење во Македонија и Одринско, шеф на Струмичкиот округ на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација.

Христо Черно Пеев е роден на 16 јули 1868 година во селото Дерманци, Ловешко. Завршува III прогимназиски клас во Плевен. Ја одбива редовната воена служба во 17 плевенски полк и во 1899 година останува на услуга како унтерофицер и фелдфебел во 15 Ломски полк во Белоградчик. Во истиот полк служи и Борис Сарафов, кој го привлекува Пеев кон македонско-одринското ослободително движење и тој е меѓу основачите на Тајното офицерско братство во Белоградчик.

Во август 1899 година Пеев ја напушта службата и во септември пристигнува во Солун, каде што под раководство на Пере Тошев, доктор Христо Татарчев и Христо Матов четири месеци се занимава со воена обука на членови на ВМОРО. На 14 февруари 1900 година станува четник во четата на Михаил Апостолов Попето, која дејствува во Гевгелиско и Ениџевардарско. Михаил Попето го прекрстува во Чернопеев.

Од април 1900 година е самостоен војвода на агитационо-организаторска чета во Кукушко, чија цел, слично на четите на други двајца бугарски воени Марко Лерински и Михаил Попето е создавање на селски комитети и воена обука на населението. Во четата на Чернопеев се обучуваат Михаил Герџиков, Сава Михајлов, Крсто Асенов, Александар Китанов, Петар Китанов, Мирчо Икономов, Никола Дечев и други идни истакнати дејци на ВМОРО.

Во февруари 1901 година четата на Чернопеев ја води првата голема битка помеѓу чета на организацијата и отомански единици – 14 часа се борел кај село Бајалци, а во битката загинуваат половина четници заедно со братот на Гоце Делчев Мицо Делчев. Таа борба го утврдува авторитетот на Револуционерната организација во Кукушко и Гевгелиско. Во март Чернопеев заедно со Туше Делииванов пристигнува во Софија за снабдување со оружје. Тука Гоце Делчев го договара да ја преземе како војвода Горноџумајската област каде што се стреми да се истисне влијанието на Врховниот комитет и им дава чести борби. Четата на Христо Чернопеев, заедно со оние на Крсто Асенов и Јане Сандански учествува во аферата „Мис Стоун“ во Пирин во 1901 година.

Чернопеев се однесува со резерви кон решенијата на Солунскиот конгрес на ВМОРО во јануари 1903 година за преземање на курс кон брзо востание. На 24 март 1903 година четата на Чернопеев влегува во Македонија и во април води неколку борби во Струмичко и Горноџумајско. Се враќа во Бугарија за муниција и оружје и повторно влегува во Македонија со 250 лица во август по избувнувањето на Илинденското востание. Четата му се дели на три – едната на чело со Петар Самарджиев заминува за Тиквеш, а друг дел, на чело со Никола Жеков – за Радовишко. Чернопеев води неколку борби со отомански единици во септември во крајот на востанието се враќа во Бугарија.

По поразот на востанието заедно со Јане Сандански и Димо Хаџидимов учествува во изработката на јануарската директива од 1904 година, која послужва за идејна основа на левицата во македонско-одринското национално-револуционерно движење. Војвода е на чета во Кукушко, каде ги обучува идните војводи на ВМОРО. Во октомври 1905 година е делегат од Струмичкиот револуционерен округ на Рилскиот конгрес веќе како шеф на Струмичкиот округ. Дејствува независно и не го признава раководството на организацијата. Помошник војвода му Петар Китанов со 5 четници во Малешевско и Пехчевско, Мануел Георгиев со 9 лица во Петричко. Во Радовишко дејствува Стамен Георгиев, кој се покорува на раководството на ВМОРО.

По убиството на Борис Сарафов и Иван Гарванов е уапсен во Софија, под сомнение за соучество. Не успева да учествува на Ќустендилската конгрес на ВМОРО од 1908 година.

По Младотурската револуција во 1908 година се легализира и утврдува во Солун. Во април 1909 година четите на Чернопеев и Сандански учествуваат во задушувањето на контрапревратот во Цариград. Во 1909 година станува еден од основачите на Народната федеративна партија (бугарска секција) и член на нејзиното раководство.

Во декември 1909 година, сепак Струмичките дејци ја напуштаат партијата и Чернопеев заедно со Константин Самарджиев Джемето и поранешните врховисти Михаил Думбалаков и Кочо Хаджиманов го обиколуваат Струмичко за обновување на организиционната мрежа во округот. Думбалаков пишува за Чернопеев:

„… овој безумен храбрец и неумолив, суров и страшен терорист … Чернопеев, надарен со челични мускули и со сите револуционерни добротедели, поседуваше еден недостаток – недостатокот на самостојност. Жртва на влијанија, тој беше јзапочнал револуционерната дејност како врховист; минувајќи ја границата беше работел во услуга на внатрешните; подоцна беше освоен од Влахов за федералистите, а хуриетот го беше затекнал во штабот на санданистите.

Раскинувајќи со Сандански, Чернопеев пишува остро писмо до него и неговите истомисленици, во кое ги обвинува за согласувањето со младотурците. Во почетокот на 1910 година четворицата минуваат во Бугарија и Чернопеев е привремено интерниран во Дерманци на инсистирање на османлиските власти, но наскоро четворицата повторно се собираат во Софија. Во 1910 година Чернопеев ја основува Бугарската народна македонско-одринска револуционерна организација заедно со Апостол Петков, Тане Николов и др. Христо Чернопеев влегува во Македонија во 1910 година, заедно со војводите Ичко Димитров, Апостол Петков и В’ндо Гошев. Во 1911 година откако БНМОРО и ВМОРО се здружуваат заедно со Тодор Александров и Петар Чаулев е избран за член на ЦК на ВМОРО, како резервен член станува Александар Протогеров од ВМОК. Чернопеев е началник на разузнавачкиот пункт на ВМОРО во Струмица.

При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година е на чело на Втора посебна партизанска чета (чета) на Македонско-одринското ополчение, составена од 145 лица [8]. Учествува во ослободувањето на Банско, Мехомија и Кавала заедно со Јонко Вапцаров, Пејо Јаворов и Лазар Колчагов го спасува селото Калапот од башибозук, но доцни во Плевња. На 24 октомври со Михаил Чеков влегуваат во Драма, а на 27 во Кавала, по што е назначен за командант на Кавала.

Подоцна служи во 3 чета на 4 Битолскa дружина. Награден е со орден „За храброст“ III степен.

Зема учество во присилноto покрстувaње  на помаците од Драмско и Неврокопско во зимата 1912 година.

За време на Втората балканска војна, заедно со неговата чета помага на активностите на XXVII Чепински и XXVIII стремски полк во борбите кај село Конче, Радовишко. До крајот на војната останува на располагање на командата на II бугарска армија. Поради борбените заслуги за Бугарија е произведен во прва офицерската титула поручник.

Станува пратеник од Струмичкиот округ, но во 1915 година го напушта парламентот и како резервен капетан оди на фронтот. За време на Првата светска војна е командант на I чета на VI полк на ХІ дивизија. Загинува на 6 ноември 1915 година во борба со француски единици во близина на селото Криволак, Штипско. Погребан е во црквата „Успение Богородично“ на Ново Село, кварт на Штип. По воспоставувањето на комунистичката власт во Македонија во 1945 година неговиот гроб е уништен. Во 2010 година целото гробиште е ископано и посмртните останки на војниците се уништени. Во Регионалниот историски музеј на Благоевград се чуваат лични предмети и оружје на Чернопеев, вклучувајќи револвер, со кој се борел во Првата светска војна, во која и умира. Родната куќа на Чернопеев во неговото родно село денес е музеј, но е во очајна состојба.

15 ЈУЛИ: На денешен ден:

1932 година умира Климент Евтимов Бојаџиев, бугарски офицер (генерал-полковник). За време на Првата балканска војна се истакнува во борбите при Лјулебургас како командант на Четврта пешадиска преславска дивизија. Во Првата светска војна командува со Прва бугарска армија за време на нејзината успешна офанзива во Србија.

Климент Бојаџиев потекнува од еден дел од семејството на Мине Кочовски, кое се преместило своевремено во Охрид од Преспа. Во 1883 година го завршува Военото училиште во Софија, по што е назначен во Четвртата пешадиска самоковска дружина како подпоручик.

Во Српско-бугарската војна (1885) е аѓутант во штабот на Западниот корпус.

Потоа служел во Прв пешадиски полк, а од 1891 година учи во Торинската воена академија, која ја завршува во 1895 година. По враќањето во Бугарија Бојаџиев служи во Петтата пешадиска дунавска дивизија (1895-1897), во Генералштабот (1897-1900) , командува со Осми пешадиски полк (1900-1904). Во тоа време ја изработува првата рељефна карта на Бугарија (1902). Во наредните години е началник на Шестата пешадиска бдинска дивизија (1904-1905), Трета пешадиска балканска дивизија (1905-1907) и Втора военоинспекциска област (1907-1910). Од 1910 година Климент Бојаџиев командува со Четврта пешадиска преславска дивизија.

Во Првата балканска војна генерал Бојаџиев учествува на чело на Четвртата пешадиска преславска дивизија во пробивот на отоманскиот центар во Лозенградскиот и Лјулебургазко-Бунархисарската операција и во безуспешниот напад на Чаталджа (октомври-ноември 1912 година).

Во војната со сојузниците дејствува со дивизијата во составот на Петтата бугарска армија во правецот Ќустендил – Скопје. Неговите војници им нанесуваат неколку порази на Србите, заземајќи го врв Китка над реката Пчиња (27 јуни 1913).

Како министер на војната (1913-1914), началник на Трета военоинспекциска област (1914-1915) и началник на Генералштабот на армијата (15 април – 7 септември 1915) генерал Бојаџиев ја реформира војската и подигнува нејниот дух по поразот во Втората балканска војна. Поднесува оставка од штабот непосредно пред вклучувањето на Бугарија во Првата светска војна, несогласувајќи се со условите на бугарско-германската воена конвенција.

Неговиот син, поручникот Никола Бојаџиев, загинува на 1 февруари (14 февруари нов стил) 1915 година во атентат во Софиско градско казино.

Во операциите на Централните сили за разбивање на Србија во есента 1915 година генерал Бојаџиев јкомандува најголемата бугарска група – Прва армија, која настапува по линијата од устието на Тимок до Трн. Како резултат на Нишката операција армијата стигнува до десниот брег на Јужна Морава. На 23 октомври деловите на 8-ма бугарска дивизија влегуваат во Ниш, кој по време на војната бил престолнина на Србија. Војниците на Бојаџиев го заземат и Заечар, а подоцна Битола и Охрид. Во август 1916 година раководи со Леринската операција против согасенските војници во Костурско и Леринско, но по неуспехот си дава оставка. На 25 септември 1916 година е отпуштен од армијата.

По излегувањето на Бугарија од Првата светска војна во 1918 година, Климент Бојаџиев заминува за Германија, стравувајќи од политички прогон. Во 1923 година тој беше осуден на 5 години затвор од Државниот суд како виновник за Втората национална катастрофа. Амнестиран е во 1924 година

Генерал-полковник Климент Бојаџиев умира на 15 јули 1933 година во Софија.

9 ЈУЛИ: На денешен ден:

1913 година умира војводата Васил Чакаларов (1874 – 1913). Чакаларов е главен војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација во Костурско. Роден е во 1874 година во костурското село Смрдеш, тогаш во Отоманската империја (денес. Кристалопиги, Грција). Работи неколку години во Бугарија, менувајќи различни занаети – чевларство, каменоделство, зидарство. Станува член на ВМОРО и во 1901  и 1902 година на два пати заминува за Грција и создава канали за купување на оружје од Лариса и Атина. Раководител е на Костурското горско началство заедно со Лазар Поп-Трајков, во јули 1902 година На Смилевскиот конгрес на Битолскиот револуционерен округ на ВМОРО од април-мај 1903 година е претставник на Костурско.

За време на Илинденското востание во август 1903 година е раководител на организацијата во Костурско. По востанието со Пандо Кљашев поминува во Грција и преку Фиуме стигнува до Бугарија. Учествува во зимските седници на раководството на ВМОРО во Софија. Делегат е на Ќустендилската конгрес на ВМОРО во 1908 година

За време на Првата балканска војна (1912 – 1913) е на чело на чета, која дејствува во тилот на турската армија. Во Втората балканска војна организира голема чета, која да навлезат во Костурско, длабоко во тилот на грчките единици. Убиен е во борба со грчки војници во близина на селото Бел камен (денес. Дросопиги). Главата му е отсечена и разнесувана по улиците на Лерин.