26 Август: На денешен ден:

1896 година роден е Иван (Ванче, Ванчо) Михајлов – учесник во национално револуционерното движење на македонските Бугари, еден од раководните дејци на Внатрешната македонска револуционерна организација. Прво учел во Софија и во Солун, а потоа завршува гимназија во Скопје. Дури и како ученик тој е вклучен во борбата на своите сонародници за ослободување од турска, а потоа и од српска и од грчка власт. По крајот на Првата светска војна (1914-1918 година) студира право на Софискиот универзитет „Св. Климент Охридски“ и учествува во формирањето на студентското друштво „Вардар“. Тој е исто така активно вклучен во животот на обновената ВМРО. Тој е близок придружник и доверливо лице на Тодор Александров. По убиството на Тодор Александров (август 1924 година) е вклучен во составот на ЦК и наскоро се наметнува како фактички раководител на организацијата. По неговите наредби, неколку активисти на ВМРО беа ликвидирани, меѓу кои и П. Михајлов, генерал. Aлександар Протогеров и други. По расцепот на организацијата во текот на летото на 1928 година го предводи течението, поддржано од тогашниот премиер Андреј Љапчев и министерот ген. Ив. Влков, во неговата надворешна политика ориентирана кон приближување со фашистичка Италија. Забраната на ВМРО од режимот на Звенарите (1934 година) го принудува да премине во илегала, а не многу потоа и да емигрира заедно со сопругата. Првично, се населил во Турција, а потоа живеел во некои европски земји. Годините на Втората светска војна (1939-1945 година) го поминува во опкружувањето на хрватскиот поглавник Анте Павелиќ. Во почетокот на септември 1944 година е префрлен со германски авион во Скопје со цел да формира влада, поддржана од хитлеристите, но не се согласува. По Втората светска војна се населил трајно во Италија,од  каде ги насочува активностите на македонските патриотски организации во САД и Канада. Како учесник во национално револуционерното движење и како раководен деец на ВМРО Михајлов до крајот на својот живот се придржува кон сфаќањето за бугарската етничка припадност на словенското население во Македонија. Откако застанува на чело на ВМРО, го крева слоганот за независна Македонија не веќе како тактика, туку како стратегија на предводената од него организација. Починал на 5 септември 1990 година во Италија.

25 Август: На денешен ден:

1925 година казнет е со убиство Иван Јанев Брлев или Брлов познат како Брло, Стесел и Сосел, бугарски револуционер, деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.

Роден е во штипското село Горни Балван, тогаш во Османлиската империја, денес во Република Македонија. Влегол во ВМРО, а од 1907 година е војвода во Штипскиот регион. Тој води бројни битки со српската пропаганда. При обезоружителната акција на младотурците на 2 август 1910 година властите ја опожаруваат неговата куќа во Горни Балван.

При избувнувањето на Балканската војна Брлев е војвода на штипска чета на Македонско-одринското ополчение, а подоцна служи во Тринаесеттата Кукушка дружина

По окупацијата на Вардарска и Егејска Македонија од Србија и Грција Иван Брлов се вклучува со сопствената чета во отпорот на ВМОРО. На 31 јануари 1915 година кај Мечкуевци, Штипско, неговата четата се бори со српски единици на 2 февруари кај Жидјанци со потери кои даваат повеќе од 30 лица убиени и ранети. Во март е опколен од жандармерија во Кочанско село Чаништа при што четниците растргнуваат штурмот со бомбашки напад, предводен од Брлев со јатаган во рака. Неколку српски војници се убиени, а двата коња на српските офицери се заробени и прикажани во Струмица како трофеј. Подоцна, четата води повеќе битки со српски единици.

При влегувањето на Бугарија во Првата светска војна четата на Брло станува партизански вод кон партизанскииот одред на Единаесеттата пешадиска македонска дивизија. На 11 октомври 1915 година четата на високиот подофицер Брлов од 30 лица и четата на Ефрем Миладинов заедно со локална милиција водат голема борба со настапувачките против Штип две српски роти, ги апираат кај село Драгоево и ги ги принудуваат да отстапат кон Криволак. Подоцна водот на Брло многукратно е испраќан да помага на офанзивните дејствија  на одделни бугарски единици.

.По војната, Брлев учествува во возобновувањето на ВМРО од Тодор Александров. Владата и опозициони македонски дејжи на ВМРО од кругот на Ѓорче Петров прават обиди да го настројат против Александров, но тие остануваат безуспешни. Брло станува лидер на одред кој дејствува во Вардарска Македонија. Четник на Брло е идниот терорист на организацијата Владо Черноземски. Во 1921 година Штипската чета на Брло заедно со Кочанската на Панчо Михајлов води борба со српските војници во близина на селото Спанчево, во кое Србите губат осум лица.

Четата на Брло извршува убиство на министерот за земјоделство на Бугарија Александар Димитров во октомври 1921 година.

Во декември 1922 година, заедно со Панчо Михајлов и Мите Опилски, ја води таканаречената Ќустендилска акција на ВМРО.

На 16 јануари 1923 година четата на Иван Берли го напаѓа српското колонистичка населба во Штип Кадрифаково и извршил масакр во кој загинале 23 колонисти, селото е запалено и сите српски доселеници го напуштиле. Следуваат казнени дејства од страна на српските власти, при што што биле убиени 29 селани од селото Гарван, но од 59-те колонистички семејства се вратија само 19.

Иван Брло е казнет од Централниот комитет на ВМРО со смрт за лошо поведение и  неморал, по четнички наредби на Иван Михајлов од 1925 година.

14 август: На денешен ден:

1868 година роден е Петар Поп Арсов, бугарски револуционер, еден од основачите и идеолозите на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација, и истакнат бугарски општественик.

Петар Поп Арсов е роден во селото Богомила, тогаш во Отоманската империја. Учи во Солунската бугарска машка гимназија и во Белград, а во 1892 година дипломирал na Високото училиште во Софија. Во 1891 година Дамјан Груев и Поп Арсов, во тоа време студенти на Софискиот универзитет, се зафаќаат да организираат дел од колегиte. Овој круг во Софија создава тајно младинско друштво наречено „Дружба“. Целта на друштвото, според Поп Арсов, била:

„… Да врбува истомисленици, кои да заминат во Македонија и таму на лице место, како некогаш Васил Левски и неговите другари, да подготвуваат почва за револуционерно движење во согласност со локалните услови …“

Подоцна Петар Поп Арсов учествува и во формирањето на Младата македонска книжевна дружина заедно со Евтим Спространов, Тома Карајовов, Христо Попкоцев, Димитар Мирчев, Андреј Љапчев, Наум Тјуфекчиев, Георги Баласчев, Коста Шахов, Георги Белев. За кратко време подоцна во дружината учествуваат и Даме Груев, Гоце Делчев, Иван Хаџи Николов и Христо Матов. Следната година тој се прибира во Македонија, каде што станува егзархиски учител. Предава во Скопје, Солун, Велес, Прилеп, Штип и други места.

На 23 октомври 1893 година, заедно со Даме Груев, д-р Христо Татарчев, Иван Хаџи Николов, Антон Димитров и Христо Батанджиев ја основува Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација. Автор е на првиот статут на организацијата, кој е изработен според образецот на статутот на Бугарскиот револуционерен централен комитет (БРЦК), кој сепак не е сочуван. Под псевдонимот Вардарски ја издава книгата „Стамболовщината во Македонија и нејзините претставници“ во која го критикува режимот на Стефан Стамболов и Бугарската егзархија. Во брошурата Поп Арсов прецизира дека:

„…“ Сите овие крстени (од стамболовистите) „сепаратисти“ се всушност сите интелигентни бугаро-македонци, чиј „сепаратизам“ се состои во тоа дека се против централизацијата на црковно-училишната власт, со други зборови ова е една млада бугарско -македонска партија која го заштитува самоуправувањето и старите права на бугарско-македонските општини … „“

Поп Арсов е бугарски учител во гимназијата во Скопје (1.IХ.1892 – 31.VIII.1893), во гимназијата во Солун (1.IХ.1893 – 31.VIII.1894), бил егзархиски чиновник во Велес (1.I .1895 – 31.VIII.1895) и повторно наставник во средно училиште во Прилеп (1.IХ.1895 – 31.VIII.1896) и во средно училиште во Штип (1.IХ.1896 – 18.ХII.1897). Во 1897 година по откривањето на Виничката афера Поп Арсов, во тоа време главен учител на бугарските училишта во Штип, е уапсен и осуден на доживотен затвор, и е заточен во тврдината Подрум кале во Мала Азија. Амнестиран во 1902 година, тој продолжува да се занимава со револуционерна дејност. За време на бранот апсења следат Солунските атентати од април 1903 година, Поп Арсов е уапсен во Велес и однесен во Скопје.

Според Михаил Думбалаков во крајот на 1905 година Поп Арсов заедно со Думбалаков и Христо Попкоцев е уапсен во Солун и однесен во Куршумли ан во Скопје.

Во 1905 година учествува на Рилскиот конгрес, на кој е избран за задграничен претставник во Софија. По расцепот на ВМОРО во 1907 година е активист на левицата, а на тајно заседание во Рилскиот манастир ја поддржува одлуката Даме Груев, Борис Сарафов, Иван Гарванов и Христо Матов да бидат елиминирани физички. По Младотурската револуција во 1908 година до Втората балканска војна е во Македонија.

Во 1910 година го поддржува Теодосиј Скопски при обидот повторно да се кандидира за Скопски митрополит, но тоа не се случува, и покрај демонстрираните од последниот проегзархиски позиции. За кратко време е учител во Бугарското педагошко училиште во Скопје и ја извршува и директорската должност. Зема активно учество во подготовката и спроведувањето на изборите за Отоманскиот парламент со листата на Народната федеративна партија (бугарска секција), но не го добива потребниот број гласови за пратеник.

По избувнувањето на Балканската војна во 1912 година и окупацијата на Македонија во декември 1912 година Поп Арсов учествува на средбата на македонски дејци во Велес, организирана од Димитар Чуповски, на која присуствуваат Ангел Коробар, Ризо Ризов, Александар Мартулков, Крум Зографов, Јован Попјорданов, наставникот Иван Елезов, Димитар Ничев и Методи Попгошев. Тие решаваат да испратат претставници на Лондонската конференција, како и во Париз за да се борат за зачувување на целокупноста на Македонија. Обидот им се испоставува неуспешен.

По Балканските војни Поп Арсов се преселил во Бугарија. Неговата сопруга е учителката од Солунската бугарска девојки гимназија Хрисанта Настева. Се населиле во Костенец, каде учителствуваат од 1914. Учествува во активностите на т. нар. Привремено претставништво на поранешната ВМОРО.

По тој повод во 1919 година пишува:

„… бруталната политика на посрбување која го одрекуваше секое човечко достоинство кај македонските Бугари и жестоко го повредуваше нивното национално чувство – создаде во душата на овој милионски бугарски народ една трагедија која стануваше уште пострашна имајќи го во предвид тоа дека посрбувањето значеше не само денационализирање, ами и враќање на македонските Бугари под шапката на Грчката патријаршија, против која беа воделе долгогодишна крвава борба и едвај се беа изкопчале од нејзините вампирски нокти. Слоганот беше: подалеку од Бугарија! Не заради тоа што таа беше виновна за ситуацијата во Македонија, туку затоа што секое сомневање за нејзина интервенција можеше да и напакости и на неа, и на делото, кое требаше да си го задржи својот чисто внатрешен македонски карактер. Врз овие јасни и точно определени основи се формира првиот таен „Комитет за стекнување политичките права на Македонија дадени на неа од Берлинскиот договор“, од кој конечно се разви подоцна таканаречената Внатрешна М. Р. Организација … “

За улогата на Русија и нејзината улога во Македонија по Балканските војни Поп Арсов тврди:

„… страшните конфликти кои произлегоа од вештата игра на австриската дипломатија, се одразија главно во Македонија, каде што се дојде дотаму, штото руските конзули со камшик во рака ги тераа бугарските селани да стануваат Срби! Бугарите во Македонија беа третирани како судански црнци кои по волјата на рускиот цар, мораше да се подарат на Србија за казнување на непослушната Бугарија, станала опасна како авангарда на Австрија за руските интереси кон Цариград …. “

По Првата светска војна и потпишувањето на Нојскиот договор, со кој поделбата на Македонија се потврдува од земјите победнички, активностите на Привременото представителство замира. Поп Арсов останува во Костенец до 1929 година Таму тој е не само учител, но и директор на Костенечката прогимназија до своето пензионирање. Во 1930 година се преселува во Софија, каде што живее до крајот на својот живот со својата сопруга. Неговиот брат Андреј Поп Арсов е градоначалник на Богомила во периодот 1915-1918 година, но е убиен заедно со општинските советници Георги и Павле Костадинов на 28 октомври 1918 година од страна на српските власти. На името на Петар Поп Арсов е именувана улица во Штип за време на второто бугарско управување во Вардарска Македонија во 1941-1944 година

13 август: На денешен ден:

1895 година во Софија умира Трајко Цветков Китанчев (1858 – 1895) – писател, деец на македонското револуционерно движење. Прв претседател на Македонскиот комитет (подоцна Врховен Македонско-одрински комитет). Роден е во селото Подмочани, Ресенско, на 1 септември 1858 година Учител е во Бугарската машка гимназија во Солун, во Пловдив, училишен инспектор во Трновско. Доброволец во Српско-бугарската војна (1885). Китанчев е главен иницијатор за обединување на македонските друштва во Бугарија и е првиот претседател на Македонскиот комитет. Автор е на статии и други материјали за националната идеја. Го прави првиот превод на бугарски јазик на „Дон Кихот“ од Сервантес.