23 MAРT: На денешен ден:

1905

1905 година умира Георги Сугарев – македонски револуционер, функционер на ВМОРО. Заедно со неговата чета тој е опкружен во селото Паралово, Битолско. Сите до еден загинуваат.

Сугарев ја завршува Битолската бугарска гимназија и учителствува во Кичево, Демирхисарско и на други места. Во 1901 година, Сугарев учествува во четата на Никола Русински во Демирхисарско. Следната година тој стана војвода на чета во Битолско. За време на Илинденското востание, тој е војвода на востанички одред. По востанието останува во Македонија и заедно со Дамјн Груев и Христо Узунов ја востановува револуционерната организација во Битолско, Кичево, Ресен, Демирхисарско. Сугарев учествува на Прилепскиот конгрес на Битолскиот револуционерен округ во 1904 година.

21 МАРТ: На денешен ден:

1907 година загинува Михаил (Мише) Спиров Развигоров со прекар Клебел, бугарски револуционер, деец на бугарското национално-ослободителното движење во Македонија и Одринско.

Роден е во Штип во 1873 година во семејство на револуционери. Неговите браќа Александар и Емануел (Мане) исто се истакнати дејци на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација, а внукот му – Ипократ Развигоров (1900-1927) и неговиот син Страхил Развигоров (1897-1948) се меѓу најистакнатите фигури на ВМРО по Првата светска војна.

Учи во Педагошкото училиште во Ќустендил, каде кон 1893 година учествува во формирањето на Македонско младинско друштво. Исклучен е поради училишен бунт и го завршува средното образование во Педагошко училиште во Казанлак. Во 1895 се вратил во својот роден град и работел како учител. Во истата година се вклучува во редовите на ВМОРО. На крајот на 1897 година, по откритието на власта во врска со Виничката афера, е уапсен. За да ги спаси своите другари, ја презема целата вина врз себе, поради што е осуден на доживотен затвор во Подрум кале во Мала Азија.

Во август 1902 година, тој е амнестиран. Учествувал во подготовката на Илинденското востание во 1903 година. Од 1904 година, тој е штипски околиски војвода. Во септември 1904 година со својата чета казнува осум србомани во Кумановското село Кокошине (видете: Кокошинско колење), вмешани во учеството во мрежа, која ја предала четата на Славејко Арсов на турските власти.

Во 1905 година Развигоров е делегат на Рилскиот конгрес на ВМОРО, а во 1906 година е избран за член на Скопскиот окружен комитет на ВМОРО. За некое време како секретар во неговата чета се вклучува идниот шеф на ВМРО Тодор Александров.

Мише Развигоров го запленува Коста Георгиев, секретар во четата на Крстјо Б’лгаријата, откако во неговата преписка наоѓа информации за малтретирање над локалното население и дејци на организацијата. Влегува во спор со другиот раководител на скопскиот окружен комитет, Петар Ангелов.

Според Ефрем Чучков во 1907 година Мише Развигоров е предаден од Марко Секулички, кој по сугестија од Софија се поврзува со Ване Икономски од Штип од чорбаџиската партија кои развиваат партизанштина и раздор во ВМОРО. Крај Штип неговата чета е опколена од турска војска и по долготрајно борба, за да не падне во рацете на османските единици, Мише Развигоров се самоубива во потпалена од непријателот куќа. Во битката загунуваат уште и четникот Петар Жабата и членот на градската организација Милан Крстев.

Во статија по повод годишнината од смртта на Мишев Развигоров во 1943 година, Ангел Узунов пишува статија во списанието Илинден, во која може да прочитаме:

„Денес Македонија е слободна и обединета со мајка Бугарија и безсмртниот дух на Мише Развигоров е успокоен. „

16 Март: На денешен ден:

1900 година во Крушево во влашко семејство е родена Мелпомена Димитрова Крничева, позната уште како Менча Крничиу деец на Внатрешната македонска револуционерна организација, сопруга на Иван Михајлов. Таткото на баба и е бугарин, бил бугарски свештеник во Крушево и е убиен од Турците. Нејзиниот татко работел како сараф во Софија, а подоцна и во Цариброд. Малата Менча се преселува со нејзината мајка кај него по задушувањето на Илинденското востание во 1903 година. Во септември 1918 година заминува да студира во Минхен, но по крајот на Првата светска војна го прекинува образованието и се враќа во Бугарија. Се вклучува во женското движење на македонската емиграција и влегува во кругот на Тодор Паница. Постепено се разочарува од Паница, бидејќи смета дека неговите врски со Коминтерната и Кралството на Србите, Хрватите и Словенците за погубни за бугарското дело во Македонија. Се преориентира кон десното крило во ВМРО и на 15 март 1924 година влегува во организацијата и самостојно одлучува да го убие Тодор Паница, за што е подготвена од Дончо Чупаринов и Петар Станчев. На 8 мај 1925 година во Виенскиот Бургтеатар Крничева го застрелува во грб Паница и ги ранува неговата жена Екатерина Измирлиева и телохранителот Јане Богатинов.

Така, преку терористичкиот акт е извршена пресудата на ВМРО за убиството на Борис Сарафов и Иван Гарванов и опслужување на туѓи интереси во македонските работи. Убиството предизвикува огромен отзвук во Европа. Менча е уапсена и нејзините први зборови по атентатот се: „Тој беше еден лош македонец“. По бурен процес, Менча Крничева е осудена на осум години затвор – најмалата казна за убиство во Република Австрија, со оглед на нејзината тешка здравствена состојба. Но, Врховниот суд на Австрија ја прогласува за неспособна да ја отслужи казната поради тешката туберкулоза, заболување на бубрезите и ревматизам, од кои Менча страда од детство, и на крајот на 1925 година таа е ослободена и екстрадирана од Австрија. Весникот „Кориере де ла Сера“ соопштува еден интересен факт поврзан со Черноземски. Еден ден Менча Крничева му удира шамар на еден млад македонец. Последниот го извадил својот револвер и бил подготвен да пука. Во тоа време Черноземски се нафрлил на младиот човек, го фатил за грлото и за малку ќе го задушил. На 25 декември 1926 година, Менча Крничева се омажува за Иван Михајлов, кого по 1934 година го следи во емиграција – Турција, Полска, Унгарија. Во 1941 година, тие се населиле во главниот град на Независната хрватска држава-Загреб, а во 1944 година за кратко во Скопје. По 1945 година остана до нејзината смрт во 1964 година со Иван Михајлов во Рим.

4 MAРТ: На денешен ден:

1881 е роден Тодор Александров – деец на Македоно-Одринското национално револуционерно движење. Најпрво учел во родниот град Штип, а потоа во Бугарската педагошка школа во Скопје. Во 1903-1904 година е избран за член на околиското раководно тело на Внатрешната македоно-одринска револуционерна организација во Штип. Три години подоцна, е издигнат за окружен војвода на Скопскиот револуционерен округ. На почетокот на 1911 година, заедно со Христо Чернопеев и Петар Чаулев, Тодор Александров е избран за член на Централниот комитет на ВМРО. Под негово раководство се организирани и извршени атентатите во Штип во ноември 1911 година и во Кочани, во август 1912 година Атентатите стануваат еден од поводите за избувнување на Балканската војна 1912-1913 година По вклучување на Бугарија во Првата светска војна 1914-1918 г. Т. Александров е мобилизиран и служи во седиштето на постојната армија. По завршувањето на војната, тој е уапсен како воен злосторник, но успева да избега од затворот. Во 1919 година, заедно со генералот Ал. Протогеров и П. Чаулев, Т. Александров ја возобновува внатрешната револуционерна организација под името Внатрешна македонска револуционерна организација. Тој е отворен противник на внатрешната, а особено на надворешната политика на земјоделската влада. По негово укажување по државниот удар на 9 јуни 1923 година ВМРО активно учествува во задушувањето на Јунското и Септемвриското востание. Одделни дејци на организацијата, исто така, учествуваа во убиството на симнатиот Александар Стамболијски. Вмешувањето на ВМРО во политичкиот живот на Бугарија негативно влијае на нејзиниот авторитет како национално-револуционерна организација и создава предуслови за расцеп. За да го избегне овој процес, Т. Александров презема чекори за зближување со комунистичките сили во Бугарија и на Балканот, како резултат на кој е потпишан Мајскиот Манифест 1924 година. Гледајќи го негативниот ефект на овој чекор, тој, заедно со генералот. Aлександар Протогеров, излегува со декларација со  која се откажува од неговиот потпис под овој документ. И покрај тоа, не успева да ја добие довербата на дворецот и владата на професорот Александар Цанков. Тој е убиен во неразјаснети околности во близина на селото Сугарево, Благоевградско.