6 СЕПТЕМВРИ: На денешен ден:

1925 година умира Петар Костов, познат како Пашата, бугарски револуционер, прилепски околиски војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација и Внатрешната македонска револуционерна организација.

Костов е роден во 1889 година во Прилеп, Отоманската империја, сега Република Македонија. Завршува прогимназијално образование. Во 1910 година е четник при Милан Гјурлуков и во текот на летото на 1915 година Костов е војвода во Прилепско. Тој го предводи Прилепскиот регион по 1920 година, а во 1925 година неговата чета се состои од 33 четници. Умира на 6 август 1925 година заедно со Велешкиот војвода Петар Станчев во борба со Србите во Горна Драчевица, Тиквешко.

1 септември: На денешен ден:

Во 1898 година во Прилеп е роден бугарскиот писател Димитар Талев (1898 – 1966). Делата на Тавев биле преведени на повеќе од 18 јазици, а според дел од неговите дела биле поставени успешни сценски изведби (Железениот светилник, Преспанските камбани итн.). Во 1927 година бил привлечен како коректор во весникот „Македонија“, кој постепено се оформува како орган од десното крило на македонското движење (на Иван Михајлов). Во 1929 година, тој бил назначен за уредник на изданието, а од следната година станал главен уредник (1930-1931). Во јануари 1931 година, Талев бил делегат од Прилепското Братство на 9-тиот Редовен конгрес на Сојузот на македонските емигрантски организации.Починал во Софија на 20 октомври 1966 година.

31 АВГУСТ: На денешен ден:

1924 година е убиен Тодор Александров (1881 – 1924), создавач и раководител на Внатрешната македонска револуционерна организација (ВМРО). Тодор Александров е роден на 4 март 1881 година во Штип, Вардарска Македонија. Од 1903 година е член на штипскиото околискиско раководство на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација (ВМОРО). Три години подоцна, тој е назначен за окружен војвода на Скопскиот револуционерен округ. Во почетокот на 1911 година тој е избран за член на Централниот комитет на ВМРО по писмен договор помеѓу лидерите на организацијата. Ги организира и раководи атентатите во Штип (ноември 1911 година) и во Кочани (август 1912 година), кои го забрзуваат избувнувањето на Балканската војна. За време на Првата светска војна тој служи во штабот на Бугарската Армијата. По војната, заедно со генералот Александар Протогеров и Петар Чаулев, го возобновуваат ВМРО. Се пројавува како тврд и енергичен раководител на организацијата, создава стројна и дисциплинирана организација, верна на идеите за ослободување на Македонија. Напорите на Владата на Александар Стамболиски да ја изведе Бугарија од меѓународната изолација и да ја заштити од непријателствата на нејзините соседи,  откажувајќи се од заштита на правата на бугарското население кое останало во пределите на создаденото во 1918 година Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, е прифатено го како предавство од ВМРО и води кон политички и вооружен судир меѓу владата и организацијата на Александров. Во 1923 година ВМРО на Тодор Александров го поддржува Деветојунскиот преврат и соборувањето на владата на БЗНС.Се обидува  да ја искористи помошта на комунистичките сили на Балканот и на Коминтерната, како резултат на што се стига до потпишување на Мајски манифест од 1924 година, но наскоро потоа се откажува од Виенскиот договор. Макар што Тодор Александров објавува дека тој лично не го потпишал овој документ, неговото објавување доведува до голем удар за ВМРО и губење на својот углед во самата Бугарија. Лидерот на ВМРО, подложен на притисок од тогашната бугарска влада на Александар Цанков, јавно одбива секаков контакт со комунистичките сили. Сепак, ВМРО попаѓа во изолација откако го печели непријателство не само на поранешните непријатели на бугарштината во Македонија и на комунистичкото движење, туку и на владата во Софија. Во оваа ситуација на 31 август 1924 година околу селото Сугарево на Пирин, Тодор Александров е убиен.

27 јули: На денешен ден:

Во 1906 година, чета од 160 грчки андарти, предводена од капетан Гоудас, го напаѓаат и опожаруваат Смилево.

За Смилево во 90-тите години од 19 век, Васил К’нчов забележал дека неговите жители се ѕидари и пекари. Според статистиката на К’нчов ( „Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Смилево има 2 200 лица жители Бугари христијани.

На почетокот на 20 век, целото село е под превласт на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на Егзархијата Димитар Мишев ( „La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Смилево има 2 500 Бугари екзархисти и функционира основно и средно бугарско училиште.

По 1893 година жителите на Смилево се вклучуваат активно во борбата на ВМОРО и селото се претвора во еден од главните упоришта на организацијата. Помеѓу 17 и 24 април 1903 година во Смилево се одржува Смилевскиот конгрес на Битолскиот-револуционерен округ на ВМОРО. Основанието за избор на Смилево за местото на конгресот Христо Силјанов го определува на следниот начин:

„Сместено во гостоприемната Бигла и снабдено со цврсти камени згради, ги имаше сите предности, од аспект на безбедноста и удобноста. Но, нешто посигурно од стратешките позиции на селото беа нејзините жители. Без претерување, смилевци спаѓаат во најубавиот физички тип и ги симболизираат оние расни доблести на македонската бугарштина, без кои би бил незамислив Илинденскиот подвиг „.

За време на Илинденското востание над Смилево, се наоѓа Главниот штабна востаниците во Битолскиот округ. Од 22 јули до 14 август 1903 година, селото е слободно. На 14 август турските војници влегуваат во Смилево и три дена го ограбуваат, го опожаруваат, убивајќи 42 лица, силувајќи повеќе од 40 жени.

Смилево е родното село на револуционерот Дамјан Груев.