16 Март: На денешен ден:

1900 година во Крушево во влашко семејство е родена Мелпомена Димитрова Крничева, позната уште како Менча Крничиу деец на Внатрешната македонска револуционерна организација, сопруга на Иван Михајлов. Таткото на баба и е бугарин, бил бугарски свештеник во Крушево и е убиен од Турците. Нејзиниот татко работел како сараф во Софија, а подоцна и во Цариброд. Малата Менча се преселува со нејзината мајка кај него по задушувањето на Илинденското востание во 1903 година. Во септември 1918 година заминува да студира во Минхен, но по крајот на Првата светска војна го прекинува образованието и се враќа во Бугарија. Се вклучува во женското движење на македонската емиграција и влегува во кругот на Тодор Паница. Постепено се разочарува од Паница, бидејќи смета дека неговите врски со Коминтерната и Кралството на Србите, Хрватите и Словенците за погубни за бугарското дело во Македонија. Се преориентира кон десното крило во ВМРО и на 15 март 1924 година влегува во организацијата и самостојно одлучува да го убие Тодор Паница, за што е подготвена од Дончо Чупаринов и Петар Станчев. На 8 мај 1925 година во Виенскиот Бургтеатар Крничева го застрелува во грб Паница и ги ранува неговата жена Екатерина Измирлиева и телохранителот Јане Богатинов.

Така, преку терористичкиот акт е извршена пресудата на ВМРО за убиството на Борис Сарафов и Иван Гарванов и опслужување на туѓи интереси во македонските работи. Убиството предизвикува огромен отзвук во Европа. Менча е уапсена и нејзините први зборови по атентатот се: „Тој беше еден лош македонец“. По бурен процес, Менча Крничева е осудена на осум години затвор – најмалата казна за убиство во Република Австрија, со оглед на нејзината тешка здравствена состојба. Но, Врховниот суд на Австрија ја прогласува за неспособна да ја отслужи казната поради тешката туберкулоза, заболување на бубрезите и ревматизам, од кои Менча страда од детство, и на крајот на 1925 година таа е ослободена и екстрадирана од Австрија. Весникот „Кориере де ла Сера“ соопштува еден интересен факт поврзан со Черноземски. Еден ден Менча Крничева му удира шамар на еден млад македонец. Последниот го извадил својот револвер и бил подготвен да пука. Во тоа време Черноземски се нафрлил на младиот човек, го фатил за грлото и за малку ќе го задушил. На 25 декември 1926 година, Менча Крничева се омажува за Иван Михајлов, кого по 1934 година го следи во емиграција – Турција, Полска, Унгарија. Во 1941 година, тие се населиле во главниот град на Независната хрватска држава-Загреб, а во 1944 година за кратко во Скопје. По 1945 година остана до нејзината смрт во 1964 година со Иван Михајлов во Рим.

4 MAРТ: На денешен ден:

1881 е роден Тодор Александров – деец на Македоно-Одринското национално револуционерно движење. Најпрво учел во родниот град Штип, а потоа во Бугарската педагошка школа во Скопје. Во 1903-1904 година е избран за член на околиското раководно тело на Внатрешната македоно-одринска револуционерна организација во Штип. Три години подоцна, е издигнат за окружен војвода на Скопскиот револуционерен округ. На почетокот на 1911 година, заедно со Христо Чернопеев и Петар Чаулев, Тодор Александров е избран за член на Централниот комитет на ВМРО. Под негово раководство се организирани и извршени атентатите во Штип во ноември 1911 година и во Кочани, во август 1912 година Атентатите стануваат еден од поводите за избувнување на Балканската војна 1912-1913 година По вклучување на Бугарија во Првата светска војна 1914-1918 г. Т. Александров е мобилизиран и служи во седиштето на постојната армија. По завршувањето на војната, тој е уапсен како воен злосторник, но успева да избега од затворот. Во 1919 година, заедно со генералот Ал. Протогеров и П. Чаулев, Т. Александров ја возобновува внатрешната револуционерна организација под името Внатрешна македонска револуционерна организација. Тој е отворен противник на внатрешната, а особено на надворешната политика на земјоделската влада. По негово укажување по државниот удар на 9 јуни 1923 година ВМРО активно учествува во задушувањето на Јунското и Септемвриското востание. Одделни дејци на организацијата, исто така, учествуваа во убиството на симнатиот Александар Стамболијски. Вмешувањето на ВМРО во политичкиот живот на Бугарија негативно влијае на нејзиниот авторитет како национално-револуционерна организација и создава предуслови за расцеп. За да го избегне овој процес, Т. Александров презема чекори за зближување со комунистичките сили во Бугарија и на Балканот, како резултат на кој е потпишан Мајскиот Манифест 1924 година. Гледајќи го негативниот ефект на овој чекор, тој, заедно со генералот. Aлександар Протогеров, излегува со декларација со  која се откажува од неговиот потпис под овој документ. И покрај тоа, не успева да ја добие довербата на дворецот и владата на професорот Александар Цанков. Тој е убиен во неразјаснети околности во близина на селото Сугарево, Благоевградско.

3 МАРТ: На денешен ден:

1872 година во Скопjе е роден Борис Стојанов Дрангов – бугарски офицер, полковник. Во 1891 година пристапува во Военото училиште во Софија, но во 1894 година бил ослободен од него. Во следната 1895 година, тој бил деградиран  и испратен во строева единица при што добива офицерски чин. За време на Илинденско-Преображението востание, 1903 година ја напуштил воената служба и предводи чета во Македонија. По востанието, продолжува со своето образование на Генералштабната академија во Русија. Во 1907 година се враќа во Бугарија и продолжува да служи во армијата. Полковникот Дрангов учествува во Балканската војна од 1912-1913 година и Втората балканска војна од 1913 година. По влегувањето на Бугарија во Првата светска војна, 1914-1918 повторно е на фронтот. Загинува на реката Црна (место во Македонија) како командант на Деветтиот пешадиски полк Дрангов е талентиран воен публицист. Автор е на повеќе дела како што се: „Помни войната!, “ Съвети за строеви офицери “ и други.

118 години од смртта на Капетан Петко војвода – заштитникот на Родопите

На 7 февруари се навршуваат 118 години од смртта на еден од најистакнатите бугарски хаjдути, коj посветил својот живот на ослободувањето на Беломорските бугари – Петко војвода.

Петко војвода е роден на 18 декември 1844 година во бугарското село Доганхисар лоцирано на 26 километри од Дедеагач во Беломорска Тракија. Станува хаjдутин во 1861 година, за да одмазди за убиените брат и братучед. Уште со првите активности Петко војвода е респектиран од Турците – неколку пати ги разбива испратените чети против него и за кратко време се претвора во легенда.

Капетанот Петко Војвода починал на 7 февруари 1900 година и беше погребан во Варна. Граѓанството му подигнало споменик на плоштадот „Тракија“ пред зградата на тракиските друштва.