27 ЈУНИ: На денешен ден:

1937 година умира Донка Ставрева Христова – Ушлинова, нарекувана уште и Донка Комитката, бугарска революционерка и воен деец, терорист и четник на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација.

Донка Ушлинова е родена во 1885 година во бугарското село во Западна Македониja Смилево, родното место на Даме Груев. Се омажила на 15 годишна возраст со Ставри Христов од село Лера, Битолско. Додека нејзиниот маж е на печалба, започнува да ја задева чифлик-сајбијата на село Лера Реџо бег, кого тааго  убива со помош на нејзината јатрва Сребро Апостолова и нејзиниот сопруг Апостол во август 1902 година и го закопува во гробиштата. Потоа тројцата бегаат во шумата, каде ја наоѓаат четата на Ресенскиот војвода Славејко Арсов, кој ги облекува во четнички униформи. Така Ушлинова се вклучува во борбата на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација против османлиското владеење во Македонија. Осудена е во отсуство од османлиските власти, а нејзината куќа е уништена.

Во Илинденското востание учествува во речиси 20 борби во Битолскиот револуционерен округ крај селата Лева река, Смилево, Златари.

Христо Настев си спомнува за неа:

„Донка е пониска на раст (од Сребра Апостолова) и црномуреста, но со строго експресивни очи. Особено љубопитна и секогаш ненаситно зборлеста, лесно се приспособува кон сите, како добра соговорничка. Доста љубоморна опонентка на издржливост кон сите незгоди и лишувања при илегалниот четнички живот, кога ќе и ‘се заговор за стореното од нив убиство, секогаш пламнуваше од злоба со кое ги издаваше заболените чувства за одмазда и задоволство што отстраниле еден злосторник… Сега веќе можам да умрам спокојно – секогаш додаваше на крајот на разговорот Донка. “

По востанието се префрла во Бугарија преку Србија, се населиле во Варна и таму започнува да студира. Таму пак се сретнува со нејзиниот сопруг. Во Балканските војни Донка Ушлинова, заедно со нејзиниот сопруг, Ставре Ушлинов е доброволка во Втора чета на осмата Костурска дружина на Македонско-одринското ополчение. Учествува во многу борби, откако се истакнува во Шаркјој, Галиполи, при пленувањето на Јавер паша, Руен и Султан тепе. За пројавен хероизам е произведена во чин каплар и наградена со два ордена „За храброст“ – четврта и трета степен.

Во текот на Првата светска војна Ушлинова пристапува како доброволка во Втор пешадиски македонски полк (преименуван во 60-и пешадиски полк) на единаесеттата дивизија. Учествува во борбите при Јаребична, Дојран, Круша Планина и други. Наградена е со орден за храброст II, а подоцна во 1917 година е произведен во чин подофицер и е наградена со орден „За храброст“ прв степен лично од главниот командант на важечките армија генерал-потполковник Никола Жеков. Истата награда ја добива и нејзиниот сопруг. Донка Ушлинова е предложена за офицерски чин, но крајот на војната го осуетува повишувањето.

По завршувањето на војната Донка Ушлинова, заедно со нејзиниот сопруг, се враќа во Варна. Добива еднократна помош од 10 000 лева со кои изградуваат мала куќа. Во 1924 година им се раѓа син – Александар. До смртта на 27 јуни 1937 година Донка Ушлинова е член на Варненското друштво на резервни офицери „другарски сојуз“. По нејзината смрт Македонскиот женски сојуз издава некролог:

„Почина Донка војвода, жена революционерка, хероина, несебичен и храбар борец за родните идеали …“

23 ЈУНИ: На денешен ден:

1913 година Србија и објавува војна на Бугарија.

Истиот ден српските окупациски власти се собираат во дворот на црквата „Св. Димитар „во Скопје 300 лица бугарски првенци и свештеници и по нивното одбивање да потпишат документ дека се Срби, се ѕверски претепани и мачени. Некои од нив се насечени на парчиња, а други се фрлени во Вардар.

Прв полски артилериски полк води борби со Србите кај Царица, Крвав камен и Панчев гроб, Македонија.

Прв кавалериски полк води борби со српската коњица кај Букова глава, Македонија.

Делови на Петтата армија ги одбиваат да навлезат на бугарска територија српски војници во реонот на планината Голеш.

Српските власти ги апсат и подложуваат на тортура 600 првенци Бугари во Битола.

Српските власти изгоруваат 6300 бугарски книги од Прилепската училишна библиотека. Во исто време се изгорени Галичката библиотека со 2000 бугарски книги и Дебарската библиотека со 1300 книги.

Српските власти ги апсат и подложенуваат на тортура 350 граѓани на Ресен и селани од регионот. Уапсени се сите првенци на градот. Затворот се наоѓал во подрумот на окружното управување и зад решетки на прозорците уапсените можеле да слушнат како од балконот заменик-префектот Евто Бекриќ држи говор пред една новоформирана банда од Власи Романци и погрчени жители. Бекриќ и вели на толпата: „Во отсуство на армијата, вие сте овластени да дејствувате. Бидејќи Бугарија објави војна, дејствувајте како што ќе најдете за добро со секој кој се нарекува Бугарин „.

9 ЈУНИ: На денешен ден:

1915 година четата на војводата Крстjу Лазаров води 9-часовна борба против србски жандармерија, војска и милиција во месноста Остревица, Кумановско. Србите даваат десетици жртви.

Крстју Лазаров Иванов или Крстју Кумановски или Коњушки е бугарски револуционер, Кумановски војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација.

Крстју Лазаров е роден во 1881 година во селото Коњух, Кумановско, тогаш во границите на Отоманската империја.

6 ЈУНИ: На денешен ден:

1922 година умира бугарскиот учител, револуционер и државник, истакнат деец на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација Павел Христов.

Во Балканските војни Павел Христов е доброволец во Македонско-одринското ополчение.

Во Втората балканска војна е во здружената партизанска чета. Во септември 1913 година Христов е еден од главните организатори и раководители на бугарско-албанското Охридско-Дебарско востание. На 12 септември 1913 година неговата чета заедно со четата на Петар Чаулев влегуваат свечено во ослободениот Охрид. Павле Христов влегува во раководното тело на привременото бугарско управување. По погромот на востанието Христов се повлекол во Албанија, каде што се поврзува со албанските револуционери за нова соработка.

По војната Христов е во редовите на левицата и влегува во Привременото претставништво на обединетата поранешна ВМОРО.