7 СЕПТЕМВРИ: На денешен ден:

1913 година избувнува Охридско-дебарското востание на бугарското и албанското население против српската власт во Македонија.

Охридско-дебарското востание е заедничка акција на бугарското и албанското население против српскиот режим во Вардарска Македонија, воспоставен по Меѓу-сојузничката војна од 1913 година. Избувнува во септември и ги опфаќа Дебарско, Струшко и Охридско. Обединетите бугарски и албански чети го ослободуваат Дебар. На чело на востаниците застанува Петар Чаулев, потпомогнат од други дејци на Внатрешната македонска револуционерна организација. Востаниците успеваат да ги прогонат српските војски и администрацијата од Струга. Го ослободуваат и Охрид. Востанието внесува одредено беспокојство за Белград, и за да не се разрастне уште повеќе, против него се испратени значителни армиски сили и српски четници. Во помош на Србија се вклучува и Грција. Востаниците отстапуваат пред многубројниот бројчан однос и подобро вооружен противник на востаниците.

30 АВГУСТ: На дeнешен ден :

Во 1925 година, е застрелан од српски жандарми Кирил Глигоров (Григоров) Келешов, бугарски револуционер, деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.

Роден е во 1903 година во Штип, тогаш во Отоманската империја. Произлегува од сиромашно семејство и рано се вклучува во ВМРО.

По наредба на Иван Михајлов, Кирил Глигоров го убива Стојан Мишев на 30 декември 1924 година пред прагот на неговата куќа во Штип. На пат кон Бугарија е предаден во кочанскиот село Костин Дол. По кратка престрелка, тој е уапсен и затворен во штипскиот затвор. Тој е застрелан од српски жандарми на 30 август 1925 година.

25 АВГУСТ: На денешен ден:

Убиен е Иван Јанев Брлев или Брлов, познат како Брло, бугарски револуционер, деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.

Роден е во штипското село Горни Балван, тогаш во Отоманската империја, денес во Република Северна Македонија. Влегува во ВMORO и од 1907 година е војвода во Штипско. Води многубројни битки со чети на српската пропаганда. При акцијата за разоружување на младотурците на 2 август 1910 година, властите ја опожаруваат неговата куќа во Горни Балван.

На почетокот на Балканската војна, Брлев е војвода на Штипската чета на Македоно-одринското ополчение, а подоцна служел во Тринаесеттата кукушка чета.

По окупацијата на Вардарска и Егејска Македонија од страна на Србија и Грција, Иван Брлев се вклучува со неговата чета во отпорот на ВМОРО. На 31 јануари 1915 година, во Мечкуевци, Штипско, неговата чета војува против српските единици, на 2 февруари во Житанци со потери, кои даваат над 30 лица убиени и ранети. Во март е опкружена сод жандармерија во кочанското село Чаништа, при што четниците го пробиваат обрачот со бомбашки напад, предводен од Брлев, со јатаган во раката. Неколку српски војници се убиени, а двата коњи на водечките офицери се заробени и покажани во Струмица како трофеи. Подоцна, четата води повеќе битки со српските единици.

При вмешувањето на Бугарија во Првата светска војна, четата на Брло станъва партизански вод кон партизанскиот одред на Единаесеттата пешадиска македонска дивизија. На 11 октомври 1915 година, четата на стариот подофицер Брлев од 30 души и четата на Ефрем Миладинов, заедно со местната милиција, водат голема битка со две српски роти кои настапуваат кон Штип, запирајќи ги кај селото Драгоево и принудувајќи ги да се повлечат кон Криволак. Подоцна, водот на Брлов повеќепати е испратен за да помогне во офанзивата на одделни бугарски единици.

По војната, Брлев учествува во обновувањето на ВМРО од Тодор Александров. Владата и опозициски на ВМРО дејци од кругот на Ѓорче Петров се обидуваат да го настројат против Александров, но тие остануваат неуспешни. Брло станува војвода на чета која дејствува во Вардарска Македонија. Четник на Брло е идниот терорист на Организацијата Владо Черноземски. Во 1921 година, штипската чета на Брло, заедно со Кочанската на Панчо Михајлов, водат битка со српски војски во близина на селото Спанчево, во кое Србите губат осум лица.

Четата на Брло го извршува убиството на министерот од земјоделците Александар Димитров во октомври 1921 година.

Во декември 1922 година, заедно со Панчо Михајлов и Мите Опилски, тој ја спроведува т.н. Ќустендилската акција на ВМРО.

На 16 јануари 1923 година, четата на Иван Брло го напаѓа српското село со колонисти во Штипско Кадрифаково и извршува масакр во кој загинуваат 23 колонисти, селото е запалено и сите српски колонисти си заминуваат. Следи одмазничка акција на српските власти, во која се стрелани 29 селани од селото Гарван.

Иван Брло е казнет од Централниот комитет на ИМРО со смрт за самоволие и лош морал, по четничките наредби на Иван Михајлов од 1925 година.

17 АВГУСТ: На денешен ден:

1878 година се родил Славејко (Славко) Арсов Кикиритков, бугарски револуционер, ресенски војвода на Внатрешно-македонската револуционерна организација.

Славејко Арсов е роден во 1878 година во штипскоНово село, тогаш во Отоманската империја. Основното образование го завршил во родното село, учи исто и во Скопје, а во 1897 – 1898 година во Софија. Неговиот брат Михаил станува член на ВМОРО во времето кога Даме Груев и Гоце Делчев се учители во Штип, а самиот Славејко се заколнува во 1895 година. На крајот на 1899 година Славејко Арсов се населил во Кичево, каде развива револуционерна дејност, лежи една година во затвор, а во есента 1901 година станал четник кај Марко Лерински, првично заедно со војводата и Гоце Делчев ги обииколуваат Костурско, Воденско, Леринско и Битолско.

Заедно со капетан Тома Давидов учествува во дејността на ревизионата чета. Од февруари 1902 година Славејко Арсов е војвода на независна чета во Битолско, а од летото и во Ресенско. Под негово водство, жителите на селото Круше ја отруле разбојничката чета на Асан Секира. Во Ресен, тој и Никола Кокарев ги создаваат првите комитети на организацијата. На Смилевскиот Конгрес е делегат од ресенскиот револуционерен регион, заедно со Александар Панајотов, Велјан Илиев и Никола Кокарев. Пред востанието, во четата на Славејко Арсов се присоединуваат попот Тома Николов и Донка Ушлинова. Учествува во Илинденско-Преображенското востание. По востанието се повлекува во Бугарија.

Се враќа во Македонија во 1904 година заедно со четите на Атанас Бабата и Стојан Донски. На 9 јули 1904 година, се предадени од србоманите поп Иван и неговиот син од селото Кокошине, во близина на кратовското село Горно Ѓуѓанци се опколени од турски аскер, по 6 часовна борба, четниците започнале да се повлекуваат. Загинуваат 20 четници и војводата Стојан Донски, а ранетиот војвода Славејко Арсов се самоубива.

Четата на Мише Развигоров заедно со милиција доаѓа на помош на Арсов, но закаснува. Развигоров влегува во Кокошине, го заробъва поп Иван и го заклал, заедно со уште десетина други србомани, ги натрупува труповите на куп и остава писмо над нив дека убиството го извршиле четниците.