14 АВГУСТ: На денешен ден:

1924 година умира Мелетиј Велешки, бугарски духовник, управувал со Одринската епархија, Велешки митрополит, егзархиски заместник на Бугарската егзархија.

Мелетиј Велешки е роден со световното име Марко Димитров во 1868 година во Битола, тогаш во Османлиската империја, денес во Република Македонија. Учи во грчкото училиште во родниот град, а потоа во бугарската прогимназија. Во 1886 година заминува за Едрене, за да учи во Свештеничкото училиште. По завршувањето, станува послушник во Преображенскиот манастир, каде прифаќа монаштво под името Мелетиј и станува јероѓакон во 1888 година. Следната година заминува да учи во Киевската духовна академија, каде завршува во 1894 година. По враќањето служи како ѓакон при Бугарската егзархија во Цариград. Во 1899 станува јеромонах, а на следната година – архимандрит. Од 1899 до 1903 година е протосингел во егзархијата. Од 1903 до 1908 архимандрит Мелетиј управува со Одринската епархија.

На 9 мај 1908 година е избран и по два дена ракоположен за Велешки митрополит, истовремено станува постојан член на Светиот Синод на Егзархијата.

Во 1912 година откако за време на Балканската војна во Велес влегуваат српски единици Мелетиј е ставен во домашен притвор со постојан жандармериски надзор и забранети комуникации. Во 1913 година е протеран од Велес од српските власти и на 25 ноември 1913 година е назначен за егзархиски заменик  на егзарх Јосиф, кој се повлекува во Софија. На овој пост останува до 1 февруари 1916 година, кога е заменет од архимандритот Харитон, а на 18 декември 1917 е преназначен.

Мелетиј Велешки умира во 1924 година во Цариград по кратко боледување. Погребан е во дворот на бугарската црква „Свети Стефан“ во Цариград.

10 АВГУСТ: На денешен ден:

1905 година, по ѕверски измачувања, е убиен Максим Костов, бугарски револуционер, кичевски реонски војвода на Внатрешната Македоно-Одринска револуционерна организација.

Костов е роден во 1876 година во Рабетино, Кичевско, тогаш во Отоманската империја, денес во Република Македонија. Емигрира во Србија и, како Бугарин, бил прогонуван од српската полиција и лежи 6 месеци во белградскиот затвор. Плаќа 25 наполеони на оркестар во локал во Белград за да му ја свират бугарската национална химна „Шуми Марица“. Се враќа во своето родно село во 1902 и е назначен за началник на четите во реонот. Костов е уапсен од Турците и лежи во затвор неколку месеци. По излегувањето од затвор, учествува во Илинденско-Преображенското востание. Води жестока борба против српската пропаганда по востанието.

Максим Костов бил заробен од страна на ренегатот Јован Долгач и, по ѕверски измачувања, е убиен на 10 август 1905 година во Рабетино.

31 ЈУЛИ: На денешен ден:

1907 година загинува Панталеј Јанаков Наков, познат како Пандо Кљашев, бугарски револуционер, војвода на Внатрешната Македоно-одринска револуционерна организациjа.

Пандо Кљашев е роден во големото костурско село Смрдеш, тогаш во Отоманската империја, денес Кристалопиги, Грција. Од 1896 до 1899 година учи во Солунската бугарската гимназија во Солун и од 1899 до 1900 година во Битолската бугарска класична машка гимназија. На крајот од 1898 година, Кљашев влегува во Револуционерното братство, а по неговото распаѓање се приклучува на ВМОРО. Една година учителствува во неговото родно село Смрдеш, а во јули 1901 година влегува во четата на Марко Лерински.

Кљашев учествува како делегат од Костурскиот револуционерен реон на Смилевскиот конгрес на Битолскиот револуционерен округ.

За време на Илинденското востание во 1903 година, бил член на Костурското горско началство и учествувал во нападот на турската војска кај селото Вишни и ослободувањето на градовите Клисура и Невеска. Обединетите костурски чети на војводите Васил Чекаларов, Иван Попов, Пандо Кљашев, Никола Андреев и Манол Розов jа преземаат Клисура.

По востанието доаѓа во Бугарија, а во пролетта 1904 повторно влегува со чета во Костурско. Во меѓувреме, тој влегува во Привремениот комитет на Борис Сарафов во Софија. Во 1906 година бил избран за член на Битолскиот револуционерен комитет.

Пандо Кљашев загинува со целата своја чета на 31 јули 1907 година во битка со турските војски во близина на селото Дреновени (денес Кранионас), Костурско. Со него загинуваат Никола Михов, Лазар Палчев од Врбник, Петар Кљанев, Нумо Марковски од Косинец и Васил Хаџипавлов од Желево.

На споменикот “ Паднали за свободата на Македония “ во Ќустендил го има и името на Кљашев (11-ти во првата колона).

30 ЈУЛИ: На денешен ден:

1947 година, умира Лука Георгиев Групчев со псевдоними Аспарух и Соломон, бугарски револуционер, деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.

Роден е во 1874 година во Охрид. Припаѓа на големиот род Групчеви (Групче). Завршува гимназија во Софија, по што е учител во Охрид и главен учител во Ресен. Од 1903 година е нелегален. Тој за кратко е четник кај Тома Давидов. Делегат на Смилевскиот конгрес на ВМРО како еден од претставниците на охридскиот регион, каде што е избран за член на Охридското горско началство. Секретар е на четата на Јаким Алулов, а подоцна станува самостоен војвода во Струшки Драмкол за време на Илинденското востание.

По востанието, се повлекува преку Албанија и Црна Гора во Бугарија, каде што работи како секретар на Третата Женска Гимназија во Софија. Во 1904 година е вклучен во Задграничното претставителство на ВМОРО.

На почетокот на Балканската војна во 1912 година, тој е доброволец во Македоно-одринското ополчение и служи во Нестроевата рота на 9-та Велешка дружина. Награден е со сребрен медал. За време на Охридско-Дебарското востание во септември 1913 година, Групчев  влегува во времената управа на Охрид.

Во 1938-1939 година, заедно со Лазар Томов и Христо Танушев, е член на редакцискиот комитет на списанието ʺИлустрација Илинденʺ.