1878 година, дваесет и една бугарски црковно-училишни општини од Македонија испраќаат барање до рускиот министер за надворешни работи кнез Александар Горчаков за целосно национално ослободување и вклучување во Бугарското кнежевство. По силата на Берлинскиот договор, кој ја разделил Санстефанска Бугарија, Македонија и Одринско остануваат во пределите на Отоманската Империја под директна власт на султанот. За овие две бугарски области не се предвидувала каква било промена во нивниот статус од времето пред Руско-турската ослободителна војна 1877-1878 година. Отоманската империја прифаќа единственото обврска да подготви и спроведе во овие две области реформи преку кои да бидат израмнетити правата христијанското население и оние на Мухамеданите. По Берлинскиот конгрес Бугарите од Македонија испраќаат до владите на големите сили и Привремената руско управување петиции, мемоари и молби, со кои протестираат против одлуката нивните земји да останат во границите на Отоманската империја. Паралелно со мирни протести, продолжуваат и четнички акции. Стихијните пројави на отпор, придобиваат организиран карактер со активно учество на комитетите „Единство“ и на личности како Натанаил Охридски, М. Кусевич, В. Диамандиев и др. Необврзаността на Западот и на Русија со проблемот на Македонија и Одринско води до првиот вооружен отпор спрема отцепувањето на областите од пределите на Бугарија- Кресненско-Разлошкото востание.

loading...
Сподели на социјалните мрежи
  • gplus

TATKOVINA.INFO