1862 година во Цариград умира Димитар Миладинов (1810 – 1862), преродбенски просветител и книжевник, борец за национална независност. Два дена претходно, неговиот брат Константин умрел во истиот цариградски затвор. Димитар Миладинов е роден во 1810 година во градот Струга. Послушник е во манастирот „Св. Наум „. Во 1829 година учи во грчко училиште во Охрид. Во периодот од 1830 до 1832 година работел како учител во Охрид, а потоа го продолжил своето образование во средното училиште во Јанина (1833-1836). Помеѓу 1836 и 1839 година повторно учел во Охрид, но бил принуден од грчкиот епископ да го напушти училиштето. Предава во училиштата во Струга (1839 – 1840), Кукуш (1840 – 1842), во грчко училиште во Битола (до 1855). За време на Кримската војна (1853 – 1856), тој отпатувал за Босна и Херцеговина. Во 1836 година, како наставник во Прилеп, успеал да го воведе изучувањето на бугарски јазик во грчко училиште. Поради својата патриотска активност, тој бил прогонуван од грчкото свештенство. Учителствува во Кукуш (1857 – 1859), Струга (1859), Охрид (1860 – 1861), ја продолжува борбата за рамноправност на Бугарите и нивната култура. Обнародува дописки во Цариградскиот вестник, ги обиколува македонските села и градови за да се собере помош за доизградувањ на бугарскиот храм „Св. Стефан „во Цариград. Тој бил уапсен од страна на турските власти на 16 февруари 1861 година. Лежи во затворите во Охрид, Битола, Солун, Цариград. Починал во цариградскиот затвор, најверојатно од тифус (има сомнежи дека бил отруен заедно со неговиот брат Константин). Меѓу најголемите заслуги на Димитар Миладинов е собирањето и издавањето на збирка автентични бугарски народни песни од Македонија под насловот „Български народни песни“ (јуни 1861 година, Загреб, заедно со неговиот брат Константин Миладинов).

Сподели на социјалните мрежи
  • gplus

TATKOVINA.INFO